2- حسین نماز را ولو در بحبوحه جنگ در اول وقت به پا می دارد ولی حوسین نماز صبح را فدای شب بیداری حسینی خود می کند.

3- حسین انسان سازی می کند وآدم می خواهد ولو یارانش خود را مصداق " وکلبهم باسط ذراعیه بالوصید "میدانند اما حوسین به یارانش ذکر "من کلب حوسینم " را القا می کند ودیگر هیچ!

4- درد حسین حفظ دین و شرافت انسانی است اما تمام مصائب حوسین خلاصه می شود در عطش و سیراب کردن بستگانش.

5-حسین را باید از مطهری ها و شیخ جعفر شوشتری ها شناخت ولی حوسین را می شود لا به لای آواز واشعار نا عالمان ونا عارفان جست.

6- حسین همیشگی است و برای هر لحظه زندگی الگویی کامل است اما حوسین فقط ده روز از سال خودنمایی می کند وبقیه سال بهانه ای است برای دور هم آیی دوستان قدیمی.

7- یاران حسین او را بنده خدا می دانند ولی حوسینیان نعره حوسین اللهی سر می دهند.

8- حسین تاثیر " یا حسین " را منوط به پاکی قلب وخلوص .اطاعت از خدا می داند اما حوسین می گوید: هر چه می خواهد دل تنگت بکن ولی " یا حوسین " فراموش نشود.

9-دوستان حسین نا خود آگاه خون گریه می کنند اما دوستان حوسین خود آگاه خود زنی و مجلس گرمی می کنند واعلی درجات قرب را کثرت کبودی های سر وسینه می دانند و بس.

10- حسین سحر گاهان با ناله های آسمانی خود بر روی سجاده عشق حلقه اتصال شب روز ولی حوسین سحر ها... . (سحر امدم به کویتبه شکار رفته بودی/تو که سگ نبرده بودی به چه کار رفته بودی- ذکر آخر مجلس بعضی از مجالس حوسینی)

11- حسین مشعل دار عقلانیت الهی وعبودیت است اما حوسین بسیاری از کار های خود را به نام عشق حوسین توجیه می کند و همه مبانی عقلی وشرعی را کنار می نهد و تکلیف را از دوش حوسینیان بر می دارد.

12- در ظهر عاشورای حسینی فقط صدای الله اکبر... حی علی الصلوه شنیده می شود اما در در عاشورای حوسینی نعره های حوسین حوسین به جنگ اذان می آیند.

13- عاصیان به مجالس حسین برای توبه وشفاعت می روند اما در مجالس حوسینی گنه کاران برای مجلس داری قدم می گذارند.

14- اگر از فقهای دین از مجالس حسینی بپرسیم بدون هیچ شرطی می گویند: احسن الاعمال... اما اگر از مجالس حوسینی بپرسیم می گویند: اگر وهن دین نباشد!

15-حرارتی که از حسین در قلب هاست " لن تبرد ابدا" اما حرارت حوسینی پس از یک شور حوسینی فرو کش کرده و مبدل به شب خاطره و تعریف جک وقهقهه می شود.

16- همت مجالس حسینی کسب معرفت وشعور است ولی تلاش حوسینیان تنظیم بهتر صف ها وهمسانی ضربات وبالا وپایین پریدو ها وشدت بیشتر شور.

17- برای سوزاندن حسینیان موسیقی وآهنگ لازم نیست اما حوسینیان تاسبک نوحه معلوم نشود که پاپ است یا چیز دیگر حال خوشی پیدا نمی کنند.

18- حسین حسینیت خود را حفظ نمود حتی زیر گام اسب ها وخنجر کین دشمنان اما حوسین زیر ذره بین معرفت وامام شناسی خود را می بازد.

19- حسین برای شنیده شده حرف هایش به چیزی نیاز ندارد اما حوسین برای جلب توجه بیشتر به بوق و کرنا وطبل وعلم وکتل دست می یازد.

20- آنکه در عاشورای محرم سال 61 هجری در کربلا بود حسین بود نه حوسین.